discussie Worstel met uit elkaar houden, van rationele gedachtes en intuitie

jamathi

Forum lid
Forum lid
Goeie middag allemaal.

Eerst maar even een introductie. Ik ben een echte techneut, die dus ook wil weten hoe dingen werken.
Daarom ook lessen gevolgd van Amerikaanse universiteiten over onder andere kosmologie.

Ik geloofde eigenlijk nooit in paranormale gaven (wat ik tegenwoordig overigens liever intuïtie noem) , maar dat ongeloof werd door 2 persoonlijke ervaringen, grondig de grond ingeboord.

Eerste was een paniek aanval, ik wist zeker dat een (ex)vriendin een probleem had. (Dat bleek bij navraag ook te kloppen)

Het andere was iets wat ik maar een visioen noem.

Ik zag ineens iets en mijn eerste reactie was, ik ben gek geworden, want ik zie dingen.
Wat raar was dat ik 2 mensen zag in dat visioen, maar een gevoel had, dat er meer mensen waren als de 2 die ik zag.

Toen ik een paar weken later bezoek kreeg, en exact dat zelfde filmpje zag afspelen, en daardoor aan dat visioen dacht, stapte ik naar voren om te zien hoeveel mensen er waren.
Het waren er drie.

Jammer dat ik het niet bewijzen kan, want dat zou me 1 miljoen opleveren. ( james randi )

Dit was jaren terug en het meeste heb ik gelukkig een plaatsje kunnen geven.

Nu mijn vraag over iets waar ik de laatste tijd mee worstel.

Hoe weet ik nou of een gedachte uit me hart komt ( emotionele kant, wens), van mijn rationele kant komt, of van mijn intuïtie (onderbewustzijn)

Ik kan me voorstellen dat niet op alle vragen een antwoord is, maar ik dacht laat ik het eens in een groep gooien.

Meestal heb ik geen probleem om deze kanten van mij uit elkaar te houden, maar bij de bovengenoemde (ex) vriendin, gaat het mis.
Ik lijk te falen om onderscheid te maken tussen mijn wensen, gevoelens en onderbewustzijn.

Zo hebben we op dit moment weer contact, omdat er een stemmetje achterin me hoofd steeds harder ging roepen dat ik weer contact op moest nemen.
Dit gebeurd normaal alleen maar als ik mij intuïtie probeer te onderdrukken.

Omdat ik meestal meer naar mijn rationele kant luister, had ik alle contact verbroken om over haar heen te komen.
Dat heeft niet geholpen, maar het goede nieuws is dat deze vriendin me van een trauma verlost heeft.
Er is vroeger veel gebeurd, maar door met haar te praten heb ik ons verleden inmiddels los kunnen laten.

Toch worstel ik op dit moment erg met de vraag, welke gedachte waarvandaan komt?

Waarom voel ik een vreemd optimisme, terwijl mijn rationele kant roept, dit gaat (weer) pijn doen.

Tot slot.
Het onderdrukken van me gevoelens en intuïtie, is wat mij dat trauma opgeleverd heeft, en die fout wil ik dus niet nog een keer maken.
Toch kunnen wij niet alleen maar naar ons gevoel luisteren, want dat werkt ook niet.

Hoe vind ik een goede balans ?
 

Pendel

moderator
Medewerker
Moderator
Forum lid
Allereerst van harte welkom bij ons op het forum. Misschien vind je het ook leuk je straks hier even voor te stellen.

Ik heb je tekst aandachtig gelezen en heb er zo mijn eigen gedachten over. Ik denk namelijk dat je eerder een tweedeling dan een driedeling kunt maken in wat je beschrijft, nl. intuïtief/emotioneel/paranormaal/spiritueel en rationeel.
Het eerste is altijd aan het hart en je unieke zelf (ziel) verbonden (het Zelf denken) terwijl het rationele denken pas gebeurt als je je unieke eerste gedachten/gevoelens gaat overdenken (rationaliseren) en dan spreken we eigenlijk van het ego-denken. Dit heeft overigens niets met egoïsme te maken maar met dat wat je vanuit je eigen persoon met logica tracht te verklaren en dus los staat van het hart/de emotie/het paranormale/spirituele.

Juist omdat jij je zo verbonden voelt (of voelde) met deze vriendin is er vanuit je hart een energetische verbinding wat het (als je daar gevoelig voor bent en er open voor staat) mogelijk maakt haar resonantie op te pikken en dus gevoelens van haar kunt opmerken. Vergeet hierbij ook niet dat wanneer jij een deur in jezelf (al dan niet bewust) hebt opengezet dat je hierdoor ook hulp vanuit het universum kunt ontvangen en deze signalen op een begrijpelijke manier voor jezelf kunt ontvangen en opmerken. Hierbij doel ik ook op je vooruitziende blik die je mocht ervaren.

Het universum is een collectief van energie dat samen eigenlijk één is en waarvan wij met zijn allen ook deel van uitmaken. En juist daardoor herkennen sommige mensen de mooie signalen die wij constant ontvangen en kunnen zij die plaatsen in situaties in hun eigen leven. Het is maar net hoe open je bent dat je die signalen herkent en kunt vertalen naar gebeurtenissen om je heen. Op dat moment klopt de resonantie zeg ik dan maar.

Ik zeg altijd, wat je het allereerst denkt, al is het maar een fractie van een seconde, komt uit je hart, je unieke zelf, je ziel, je intuïtie en dat is je ware stem. En al is het een fractie van een seconde later, dan pas ga je het overdenken en rationaliseren en dat is je ego denken dat hier los van staat. Het is soms situatiegebonden welke keuze je hierin maakt en dat zou kunnen zijn omdat je hart wel iets wil maar dat je het mentaal op dat moment nog niet aankunt. Toch heeft het universum altijd een reden om je te motiveren bepaalde stappen te nemen. Dit zou ook kunnen zijn dat je nog iets moet doen om iets goed af te kunnen sluiten of je juist bepaalde levenslessen te laten leren waarvan je later in de tijd blij om bent dat je die stappen hebt ondernomen en dan ziet met welk doel dit moest plaatsvinden. Soms moet je ergens doorheen om jezelf te kunnen bevrijden en weer verder te kunnen.

Probeer in je gedachten en gevoelens stuk voor stuk, wanneer zij plaatsvinden, de ware reden te vinden waarom je ze krijgt. De reden zal zich heus openbaren. Het is aan jou te ontdekken wat je hieruit voor jezelf hebt te leren of te begrijpen.

Ik hoop dat ik het niet al te complex heb beschreven. Vraag gerust meer als je hier behoefte aan hebt. Ik luister hoofdzakelijk naar mijn innerlijke stem en zie dat als de zuivere boodschap aan mijzelf. Het is aan mij de signalen te begrijpen en op een goede manier toe te passen in mijn leven. Later merk ik altijd dat het mij heeft geholpen of bepaalde inzichten heeft gegeven.

Liefs,
Pendel
 
Laatst bewerkt:

Pendel

moderator
Medewerker
Moderator
Forum lid
Ik wil toch nog even wat toevoegen. Je schreef eerder:
Hoe weet ik nou of een gedachte uit me hart komt ( emotionele kant, wens)
Ik haal dit bewust aan want ook je ego-denken lijkt een emotionele kant te kennen, maar eigenlijk is een wens iets van het ego-denken (die fractie van een seconde erna) en niet persé een wens van je hart. Je kunt namelijk ook iets denken vanuit een wil dat het gebeurt, wat meer in de richting van een zelfzuchtige wens is dan een hartenwens om het zo even gemakkelijker uit te leggen. Zelfzucht hier niet geheel in relatie tot egoïstisch denken. Dus ook hier een onderscheid in maken is belangrijk. Schreeuwt je hart/ziel hierom of wil je gewoon dat het gebeurt vanwege je eigen emotionele beleving? Dit onderscheid kunnen maken is ook belangrijk voor jezelf. Is het een belang van jullie allebei of meer voor jezelf? Want daar staat of valt ook veel mee.
 
Laatst bewerkt:

Muriel

Bekend lid
Forum lid
Toch worstel ik op dit moment erg met de vraag, welke gedachte waarvandaan komt?

Waarom voel ik een vreemd optimisme, terwijl mijn rationele kant roept, dit gaat (weer) pijn doen.


Elke gedachte is denk ik uiteindelijk ook een soort van verstoffelijking van je gevoel, die we uitdrukken in woorden en denken. Verstoffelijken als het ware. Onze gevoelswereld bevat zoveel, niet alleen dingen van dit leven, maar vanuit zovele, het is als het ware een databank. We leven niet alleen maar in ons dagbewustzijn van nu, de hele databank komt erbij met alle ervaringen. Je intuïtie is ook met die hele databank verbonden, en kan zich uiten via je innerlijke gevoel of je denken, of fysieke lichaam.


Waarom je rationele kant roept dit gaat weer pijn doen kan misschien ook te maken hebben met je databank, eerdere ervaringen die in je ziel liggen, misschien van wel veel verder terug dan dit leven, en ook de eerdere ervaringen uit je leven nu.
Je intuïtie is hier ook mee verbonden.
Je optimisme heeft dan misschien meer te maken met wat voel je nu, een ziel zegt misschien eigenlijk, is het zo een ramp om even flink te genieten van iets wat fijn voelt, met welke reden dan ook? Het is het leven, dingen zijn eindig in het leven, het is het levensspel, maar moeten we daarom iets stoppen omdat we denken straks weer pijn?
Dat zijn wij mensen die zo denken en daar al onze gedachtes op los laten, gedachtes die uiteindelijk tot woorden gevormd worden vanuit ons gevoel.
En door alle verhalen die erover zijn, en alle ervaringen die we ermee hebben, maken wij onze eigen waarheid, waarin we heen en weer geslingerd worden, het gaat uiteindelijk om wat onze eigen waarheid is, hoe wij die zelf verstoffelijken in ons denken en die te leven. Vinden wij dat we geen wensen mogen hebben, dat het dan niet geheel uit ons hart komt? Of juist wel? Alles staat ook in verbinding met jouw eigen gevoel en vinden.

Ik merk bij mezelf dat als ik soms denk, ik denk teveel, ik moet meer naar mijn gevoel of hart luisteren dat het komt omdat ik mijn gevoel vertaal naar een waarheid die algemeen zo bekend staat, of je overal leest, of waar veel over gesproken wordt, maar uiteindelijk niet geheel mijn waarheid is. Ook al dacht ik van wel. Dan heb ik het niet over meelopen, of doen wat iedereen doet. Je kunt als je niet geheel je eigen waarheid leeft zeker wel jezelf zijn. En denken dat je echt volgens je hart leeft.
Ieder hart heeft een eigen waarheid.
Dat zit hem uiteraard niet in zaken als totaal iets anders doen dan je voelt, maar meer in dit soort nuances. Iets niet doen want je weet dat je pijn krijgt, en iedereen met jouw, maar toch zegt jouw waarheid misschien iets anders, geniet ervan, wat maakt het uit waarom je je nu optimistisch of blij voelt, wat de reden is, geniet gewoon. Dit was dan een voorbeeldje, maar ik denk persoonlijk dat het zo zit.
Dat we soms geen balans voelen omdat we niet geheel de waarheid van ons eigen hart beetpakken. En soms hebben we die ook even niet helder, omdat we ook helemaal verweven zijn met onze opvoeding, omgeving, sommige dingen zijn zo automatisch gesocialiseerd, dat we soms zelf nog nauwelijks doorhebben dat ons hart iets anders zegt.
Veel rationeel denken wakkert aan om onze gevoelens te verstoffelijken, en de kant op te wijzen naar wat ons eigen hart zegt. De meeste mensen volgen soms hun algemene hart gekleurd door de databank, en de hele omgeving, maar daaronder ligt nog de unieke taal van je eigen hart. Soms is die redelijk gelijk aan het algemene hart zoals ik die noem, maar soms zit er net een nuanceverschilletje in, en dat verschilletje maakt dat de boel in balans schiet en helderder is.

Als ik dan jouw voorbeeld neem, en naar mezelf kijk, ik heb ook eens zoiets gehad met een relatie.

Krijg ik intuïtie, dit gaat fout, je hebt het al eens eerder meegemaakt, gevoel van niet doen, straks weer pijn, het gevoelsleven van vele ervaringen komt op zetten.
Mijn rationele kant zegt dan ook niet doen, je weet wat er van komt, wil je straks weer ellende?
Mijn hart en gevoel kan zeggen, denk ook om de ander, doe de ander geen pijn, die heeft straks ook pijn als het fout gaat. Mijn schuldgevoel komt erbij, mijn hart schreeuwt, toch kan mijn hart wel voelen dat het goed voelt om in contact te zijn.
En mijn eigen waarheid, mijn echte eigen zielen hart zegt nou en? Geniet van het leven de liefde, het is goed, ook als het straks niet goed is, als ik mijn wensen wil vervullen, mijn ego spreekt, nou en?
En met die waarheid, heb ik dan een totaal andere waarheid dan de mensen om me heen, maar ik voel hem wel.
 
Laatst bewerkt:

jamathi

Forum lid
Forum lid
Bedankt voor je reactie

Juist omdat jij je zo verbonden voelt (of voelde) met deze vriendin is er vanuit je hart een energetische verbinding wat het (als je daar gevoelig voor bent en er open voor staat) mogelijk maakt haar resonantie op te pikken en dus gevoelens van haar kunt opmerken. Vergeet hierbij ook niet dat wanneer jij een deur in jezelf (al dan niet bewust) hebt opengezet dat je hierdoor ook hulp vanuit het universum kunt ontvangen en deze signalen op een begrijpelijke manier voor jezelf kunt ontvangen en opmerken. Hierbij doel ik ook op je vooruitziende blik die je mocht ervaren.
Dit stukje pik ik er even tussen uit.

Hoe kan ik hulp vanuit het universum krijgen, ik hoop niet dat je gaat zeggen dat ik moet mediteren. :)

Ik heb bijvoorbeeld gemediteerd om haar lost te laten, en dit topic geeft wel aan dat dit niet echt een succes was.

Dan het ego denken, dat herken ik helemaal, dat is wat mij in de problemen gebracht heeft.
Bij de ingeving om contact met haar op haar op te nemen, die ingeving weg redeneren.
Dat heb ik jaren vol gehouden.

Overigens niet alleen t.a.v haar, negeerde ik mijn gevoelens. Ik was erg "goed" in het niet luisteren, naar die innerlijke stem.
Zo kreeg ik ooit de ingeving dat ik een hart infarct had, maar i.p.v een dokter te bellen, redeneerde ik dat weg.

-Stel je niet aan, je bent gewoon een beetje misselijk en hebt op je arm gelegen.


Over je tweede reactie ga ik eens goed nadenken.
 

Pendel

moderator
Medewerker
Moderator
Forum lid
Hoe kan ik hulp vanuit het universum krijgen, ik hoop niet dat je gaat zeggen dat ik moet mediteren. :)
Nee hoor, daar hoef je echt niet persé voor te mediteren maar mag uiteraard wel. Door meditatie kom je dichter bij je ziel, je ware zelf zonder dat je ego denken ruimte wegneemt. We krijgen constant hulp vanuit het universum al hebben we dat vaak niet eens in de gaten. Toch worden we constant begeleid in alles.
In jouw tekst zie ik daarvan naar mijn idee al een voorbeeld en die omschreef ik ook iets meer. Ik zal het er even bijpakken:
Zo hebben we op dit moment weer contact, omdat er een stemmetje achterin me hoofd steeds harder ging roepen dat ik weer contact op moest nemen.
Toch heeft het universum altijd een reden om je te motiveren bepaalde stappen te nemen. Dit zou ook kunnen zijn dat je nog iets moet doen om iets goed af te kunnen sluiten of je juist bepaalde levenslessen te laten leren waarvan je later in de tijd blij om bent dat je die stappen hebt ondernomen en dan ziet met welk doel dit moest plaatsvinden. Soms moet je ergens doorheen om jezelf te kunnen bevrijden en weer verder te kunnen.

Probeer in je gedachten en gevoelens stuk voor stuk, wanneer zij plaatsvinden, de ware reden te vinden waarom je ze krijgt. De reden zal zich heus openbaren. Het is aan jou te ontdekken wat je hieruit voor jezelf hebt te leren of te begrijpen.
Wat je schrijft over het goed zijn in het niet luisteren merk je zelfs aan je lichaam dat het protesteert of je redeneren wat eigenlijk best uitputtend is, dus moet je er wat mee.

Mensen zeggen wel eens: "Toevallig ging het goed ... toevallig wat het er .... toevallig ..... bla bla bla". Toeval bestaat niet, het werd je aangereikt.
 

jamathi

Forum lid
Forum lid
Waarom je rationele kant roept dit gaat weer pijn doen kan misschien ook te maken hebben met je databank, eerdere ervaringen die in je ziel liggen, misschien van wel veel verder terug dan dit leven, en ook de eerdere ervaringen uit je leven nu.
Je intuïtie is hier ook mee verbonden.
Je optimisme heeft dan misschien meer te maken met wat voel je nu, een ziel zegt misschien eigenlijk, is het zo een ramp om even flink te genieten van iets wat fijn voelt, met welke reden dan ook?
Zeker die laatste zin, is wel iets wat ik probeer op dit moment.
Zeker na het verwerken van het verleden, probeer ik op dit moment vooral te denken, dat ik toch minimaal een goede vriend(in) heb,

Ik probeer los te laten en niet na te denken of onze toekomst samen is, en te genieten van het goede contact.
Ze stort ook bij mij haar hart uit over bepaalde dingen, waarbij het zeker helpt dat we elkaar goed kennen en vertrouwen.

Wat ik al wel geleerd heb, is dat het gevoel van optimisme ongetwijfeld klopt, maar absoluut niet hoeft te betekenen wat ik hoop wat het betekend.

Ik begin terwijl ik dit typ me af te vragen, of ik niet weer moet gaan mediteren.
Een andere aanpak proberen als de vorige keren, want dat werkte niet echt.
 

Muriel

Bekend lid
Forum lid
Volop leven is soms ook je niet bezig houden met de uitkomst!
Dat wat werkt reageert op de werking in jouw. En zal zo werken als jij het laat werken. Als je je maar bewust bent van wat voor werking je in gang zet..Jij bent het die het Universum aanstuurt! De hulp uit het Universum is het antwoord op wat je zelf uitzend.
Als je bijvoorbeeld bezig bent met loslaten , hou je juist vast, want je schenkt aandacht aan los laten.
Iets los laten doe je soms pas als je niet bezig bent met ik moet loslaten maar als je bezig bent met iets anders vasthouden, zoals een andere inspiratie. Dan heb je je handen vol... enkom je tot de conclusie ik heb losgelaten.. want ik had wat anders vast...van ik moet loslaten, komt het Universum met de werking ik mag vasthouden.
Van proberen krijg je proberen...
 
Laatst bewerkt:

jamathi

Forum lid
Forum lid
Nee hoor, daar hoef je echt niet persé voor te mediteren maar mag uiteraard wel. Door meditatie kom je dichter bij je ziel, je ware zelf zonder dat je ego denken ruimte wegneemt. We krijgen constant hulp vanuit het universum al hebben we dat vaak niet eens in de gaten. Toch worden we constant begeleid in alles.
In jouw tekst zie ik daarvan naar mijn idee al een voorbeeld en die omschreef ik ook iets meer. Ik zal het er even bijpakken:

Wat je schrijft over het goed zijn in het niet luisteren merk je zelfs aan je lichaam dat het protesteert of je redeneren wat eigenlijk best uitputtend is, dus moet je er wat mee.

Mensen zeggen wel eens: "Toevallig ging het goed ... toevallig wat het er .... toevallig ..... bla bla bla". Toeval bestaat niet, het werd je aangereikt.
Dat moe zijn (worden) dat herken ik heel erg. Het kost ontzettend veel energie om emoties te negeren.
Er is ook een vreemde rust, sinds dat trauma uit de weg is, en ik mij neergelegd heb bij mijn gevoelens voor haar, met het besef dat dit niets zegt over haar gevoelens naar mij toe.

Heeft wel even geduurd voor mijn ego daar aan mee wilde werken. ;)
 

Rainbow

Bekend lid
Forum lid
Ik ervaar (na een aantal jaar oefenen) dat er wel belangrijke verschillen zijn tussen mijn intuitie of gids / gene zijde en mijn gedachten en emoties. Als mijn intuïtie of de gene zijde aan het woord is dan komen de ingevingen echt van een andere locatie binnen in mij dan mijn gedachten. Mijn gedachten zijn veel eendimensionaler, intuitie / gene zijde zit een warmere ondertoon in. Die twee verschillen maken dat ik het verschil nu kan herkennen. Het is de vraag of het bij jou ook zo werkt maar ben ervan overtuigd dat je de verschillen die voor jou gelden ook kunt leren door gewoon te gaan oefenen. Die dingen kosten tijd. Het is al een mooi begin dat je je intuïtie meer bent gaan waarderen.
 

Pendel

moderator
Medewerker
Moderator
Forum lid
Misschien ga ik nu iets heel complex zeggen jamathi, en toch wil ik je aansporen hier over na te denken.

Ik lees in je verhaal: "Waarom voel ik een vreemd optimisme, terwijl mijn rationele kant roept, dit gaat (weer) pijn doen." en "Er is ook een vreemde rust, sinds dat trauma uit de weg is, en ik mij neergelegd heb bij mijn gevoelens voor haar, met het besef dat dit niets zegt over haar gevoelens naar mij toe." Een angst en een besef.

In alles in ons leven, wat we elke dag op allerlei manieren ondervinden of denken of doen, zijn wij persoonlijk verantwoordelijk voor. In die zin dat als jij je boos of bang of verdrietig voelt of zelfs blij over iets dat dit een keuze is die je zelf gemaakt hebt. De dualiteitswereld waarin wij leven stelt ons bij letterlijk alles steeds voor keuzes en die horen dan bij ons persoonlijk. Ook zelfs binnen relaties. We kunnen ervoor kiezen boos te worden om iets of gewoon besluiten ons er niet druk over te maken of het naast ons neer te leggen. Een boze uiting zou ook door onze eigen keuze op een andere manier verwoord kunnen worden waarbij de gemoederen niet escaleren, allemaal keuzes. En zo ook voor al die anderen werkt dit op dezelfde manier. Dan staan we voor de keuze: accepteren we die of gaan we ons bezighouden met gelijk krijgen (wat tegelijkertijd ten koste van de emotie van een ander zou kunnen gaan, alhoewel de ontvanger ook weer zelfde keuzes voor zichzelf heeft). Erkennen we dat een ander zaken anders beleeft dan wij en dit ook op een eigen tijd een plekje geeft?
Indien wij voor het laatste kiezen dan groeit er al een besef in ons en als we er over nadenken ervaren we ook tegelijkertijd al een rust in ons omdat we dat deeltje hebben losgelaten.
Lees je zin eens opnieuw: "Er is ook een vreemde rust, sinds dat trauma uit de weg is, en ik mij neergelegd heb bij mijn gevoelens voor haar, met het besef dat dit niets zegt over haar gevoelens naar mij toe."
Je geeft iemand anders dan jij de ruimte te zijn wie hij of zij is zonder die gevoelens in twijfel te trekken maar te erkennen voor wat ze zijn.

Net zo is het met angst, een andere keuze die wij zelf kunnen maken. We kunnen besluiten bang te zijn voor een uitkomst en er alles aan doen om die uitkomst te vermijden en duizend maal overdenken, maar daarmee verandert er niets. Het overdenken kost sloten energie terwijl we geen grip hebben op de keuze die die ander gaat maken want ook die keuze maakt die andere persoon zelf. Dus vooraf al duizend scenario's bedenken hoe het zou kunnen uitpakken is verspilde energie. Het heeft zijn eigen beloop. Het beste is gewoon de angst naast ons neer te leggen en het pad gewoon te doorlopen. De kortste weg naar de overkant met misschien een veel mooiere uitkomst dan wat we eerst bedacht hadden. "Waarom voel ik een vreemd optimisme, terwijl mijn rationele kant roept, dit gaat (weer) pijn doen."

Ik ben ervan overtuigd dat letterlijk iedereen ons pad in het leven kruist voor een bepaald doel voor onszelf. En bij die contacten, ook relaties en zelfs kinderen of familie, worden we constant getriggerd, geprikkeld om bepaalde zaken van onszelf onder de loep te nemen en hiervan te leren op legio vlakken voor onze eigen levenslessen. Iets heeft jou getriggerd "een vreemd optimisme" te voelen en dit zou zomaar een seintje van het universum kunnen zijn omdat er nog "unfinished business" is. Iets wat jou nog moet helpen bij een bepaalde bewustwording en die hoeft helemaal niet op het liefdesvlak te liggen maar kan ook iets geheel anders zijn. Het zal altijd iets zijn wat op een bepaalde manier in positieve zin in een diepere betekenis aan je toevoegt zodra het juiste besef is binnengedrongen.
 

jamathi

Forum lid
Forum lid
Ik ervaar (na een aantal jaar oefenen) dat er wel belangrijke verschillen zijn tussen mijn intuitie of gids / gene zijde en mijn gedachten en emoties. Als mijn intuïtie of de gene zijde aan het woord is dan komen de ingevingen echt van een andere locatie binnen in mij dan mijn gedachten. Mijn gedachten zijn veel eendimensionaler, intuitie / gene zijde zit een warmere ondertoon in. Die twee verschillen maken dat ik het verschil nu kan herkennen. Het is de vraag of het bij jou ook zo werkt maar ben ervan overtuigd dat je de verschillen die voor jou gelden ook kunt leren door gewoon te gaan oefenen. Die dingen kosten tijd. Het is al een mooi begin dat je je intuïtie meer bent gaan waarderen.
Leuk om te lezen, ik ervaar dat nog? absoluut niet zo.

Eerder alsof twee kanten van mij ruzie aan het maken zijn. Waarbij die ene kant steeds harder gaat "schreeuwen" als ik het negeer.

Zelfs wel het gevoel gehad, dat mijn gevoelskant (als deze weer eens gelijk kreeg) mijn rationele kant uit stond te lachen.

Toch boek ik daar wel vooruitgang mee.

Wat zeker niet helpt is dat ik eerder een wetenschapper ben als een spiritueel persoon.
Wat ik niet bewijzen kan, bestaat niet.

Het heeft mij ongelooflijk veel moeite gekost, om te accepteren dat ik niet alles logisch verklaren kan.
Zeker dat visioen. Ik zie twee mensen maar voel dat er meer zijn.

Mijn rationele kant, begint dan meteen te vragen of ik soms me hoofd te hard gestoten heb. :)
Ik zie ineens dingen, dus ik ben gek geworden.

Toen dat visioen dus bleek te kloppen, was ik ook een 30 minuten lang in een staat van opperste verbazing.

Ja maar dit kan helemaal niet .... Wat gebeurd hier?
Inmiddels heb ik er echter volkomen vrede mee, dat ik niet alles verklaren kan.
 

Pendel

moderator
Medewerker
Moderator
Forum lid
Wat zeker niet helpt is dat ik eerder een wetenschapper ben als een spiritueel persoon.
Wat ik niet bewijzen kan, bestaat niet.

Het heeft mij ongelooflijk veel moeite gekost, om te accepteren dat ik niet alles logisch verklaren kan.
Zeker dat visioen. Ik zie twee mensen maar voel dat er meer zijn.

Mijn rationele kant, begint dan meteen te vragen of ik soms me hoofd te hard gestoten heb. :)
Ik zie ineens dingen, dus ik ben gek geworden.

Toen dat visioen dus bleek te kloppen, was ik ook een 30 minuten lang in een staat van opperste verbazing.

Ja maar dit kan helemaal niet .... Wat gebeurd hier?
Inmiddels heb ik er echter volkomen vrede mee, dat ik niet alles verklaren kan.
Ook hier kun je in zekere zin wat dichterbij komen waardoor het voor jou, als rationeel mens, misschien logischer wordt. Althans, zo werkt het wel voor mij en ik voeg deze redenatie toe aan mijn complete beeld van alles.

Als je bedenkt dat wij mensen niet onze gehele hersenen benutten en er wordt zelfs beweerd dat wij maar ongeveer 10% van onze hersencapaciteit benutten, dan kom ik voor mijzelf tot de volgende conclusies.

Wij mensen zijn, zeker tegenwoordig, aardig afgestompt geraakt door de consumptiemaatschappij met al zijn maatstaven. We worden opgevoed met regels en opvattingen waarom bepaalde redenaties onwerkelijk zouden zijn, maar ... we zijn ook zoogdieren.
Als je naar de dierenwereld kijkt, dan weten heel veel dieren instinctief (voor onszelf spreken we van intuïtief) dat bepaalde gebeurtenissen gaan plaatsvinden. Vooraf aan gevaar rennen dieren al weg, vogels en dieren voelen aardbevingen en uitbarstingen en ander gevaar eerder aankomen dan dat wij dat doen. Is dat omdat wij dat niet kunnen of hebben we ons dat door de loop van de tijd afgeleerd om op ons gevoel te vertrouwen?
Er zijn ook veel diersoorten die telepathisch erg sterk zijn. Waren wij dat oorspronkelijk ook?
De moeder die voelt dat er iets onheilspellends gaat gebeuren met een dierbare (kind, echtgenoot) maar er geen logische verklaring voor heeft. Het voorgevoel dat we soms hebben over iets en daarom toch op het laatste moment het roer omgooien.
Zou dit met onze hersencapaciteit te maken kunnen hebben?
Zouden we daarom ook signalen uit het universum kunnen oppikken omdat onze hersenen in staat zijn anders te communiceren maar dat wij er gemiddeld genomen te weinig aandacht aan schenken?
Zouden wij misschien veel meer kunnen dan dat wij denken? Zoals voorspellingen, communicatie met gene zijde, en zelfs van verleden en toekomst (tijd is immers geen rechte lijn maar een kromme), oppikken van iemands energie? We bestaan immers allemaal uit energie. Het is overal om ons heen.
 

jamathi

Forum lid
Forum lid
Misschien ga ik nu iets heel complex zeggen jamathi, en toch wil ik je aansporen hier over na te denken.

Ik lees in je verhaal: "Waarom voel ik een vreemd optimisme, terwijl mijn rationele kant roept, dit gaat (weer) pijn doen." en "Er is ook een vreemde rust, sinds dat trauma uit de weg is, en ik mij neergelegd heb bij mijn gevoelens voor haar, met het besef dat dit niets zegt over haar gevoelens naar mij toe." Een angst en een besef.

In alles in ons leven, wat we elke dag op allerlei manieren ondervinden of denken of doen, zijn wij persoonlijk verantwoordelijk voor. In die zin dat als jij je boos of bang of verdrietig voelt of zelfs blij over iets dat dit een keuze is die je zelf gemaakt hebt. De dualiteitswereld waarin wij leven stelt ons bij letterlijk alles steeds voor keuzes en die horen dan bij ons persoonlijk. Ook zelfs binnen relaties. We kunnen ervoor kiezen boos te worden om iets of gewoon besluiten ons er niet druk over te maken of het naast ons neer te leggen. Een boze uiting zou ook door onze eigen keuze op een andere manier verwoord kunnen worden waarbij de gemoederen niet escaleren, allemaal keuzes. En zo ook voor al die anderen werkt dit op dezelfde manier. Dan staan we voor de keuze: accepteren we die of gaan we ons bezighouden met gelijk krijgen (wat tegelijkertijd ten koste van de emotie van een ander zou kunnen gaan, alhoewel de ontvanger ook weer zelfde keuzes voor zichzelf heeft). Erkennen we dat een ander zaken anders beleeft dan wij en dit ook op een eigen tijd een plekje geeft?
Indien wij voor het laatste kiezen dan groeit er al een besef in ons en als we er over nadenken ervaren we ook tegelijkertijd al een rust in ons omdat we dat deeltje hebben losgelaten.
Lees je zin eens opnieuw: "Er is ook een vreemde rust, sinds dat trauma uit de weg is, en ik mij neergelegd heb bij mijn gevoelens voor haar, met het besef dat dit niets zegt over haar gevoelens naar mij toe."
Je geeft iemand anders dan jij de ruimte te zijn wie hij of zij is zonder die gevoelens in twijfel te trekken maar te erkennen voor wat ze zijn.

Net zo is het met angst, een andere keuze die wij zelf kunnen maken. We kunnen besluiten bang te zijn voor een uitkomst en er alles aan doen om die uitkomst te vermijden en duizend maal overdenken, maar daarmee verandert er niets. Het overdenken kost sloten energie terwijl we geen grip hebben op de keuze die die ander gaat maken want ook die keuze maakt die andere persoon zelf. Dus vooraf al duizend scenario's bedenken hoe het zou kunnen uitpakken is verspilde energie. Het heeft zijn eigen beloop. Het beste is gewoon de angst naast ons neer te leggen en het pad gewoon te doorlopen. De kortste weg naar de overkant met misschien een veel mooiere uitkomst dan wat we eerst bedacht hadden. "Waarom voel ik een vreemd optimisme, terwijl mijn rationele kant roept, dit gaat (weer) pijn doen."

Ik ben ervan overtuigd dat letterlijk iedereen ons pad in het leven kruist voor een bepaald doel voor onszelf. En bij die contacten, ook relaties en zelfs kinderen of familie, worden we constant getriggerd, geprikkeld om bepaalde zaken van onszelf onder de loep te nemen en hiervan te leren op legio vlakken voor onze eigen levenslessen. Iets heeft jou getriggerd "een vreemd optimisme" te voelen en dit zou zomaar een seintje van het universum kunnen zijn omdat er nog "unfinished business" is. Iets wat jou nog moet helpen bij een bepaalde bewustwording en die hoeft helemaal niet op het liefdesvlak te liggen maar kan ook iets geheel anders zijn. Het zal altijd iets zijn wat op een bepaalde manier in positieve zin in een diepere betekenis aan je toevoegt zodra het juiste besef is binnengedrongen.
Als er iets is waar ik ontzettend slecht in ben (al boek ik wel vooruitgang) , dan is het wel dingen loslaten, en mij daar bij neerleggen.
Dat is soms een voordeel (niet snel opgeven), maar vaak ook niet.

Ik was ook ontzettend boos toen ik de eerste keer weer contact kreeg.
Waarom liet het universum of wat dan ook mij niet met rust, als zij me toch niet terug wilde.

Mijn wereld was zwart wit er was geen grijs. Goed of fout, geen nuance.
Een stukje levens ervaring heeft mij inmiddels doen inzien, dat het echter niet zo simpel is.

Een email van haar heeft daar ook zeker mee geholpen.
Ze vertelde dat ze vroeger alles zwart wit zag, maar inmiddels weet dat er ook grijs is.

En omdat ik inmiddels kalm en rustig terug kan kijken op dat eerste nieuwe contact (nu een jaar of 5 terug) , zie ik nu pas in dat ik wel degelijk bijzonder voor haar ben.
Een verbazing, dat ze mij toen niet helemaal zat werd en zei donder jij lekker op met je gezeur, is er nu wel.
Dat ik daar mee weg kwam zegt heel veel.

Misschien zijn we wel soulmates wat iets anders is, als een romantische band.
Dit werd een keer gezegd op een forum als dit, en sinds ik hier post denk ik daar steeds aan terug.

Die unfinished business zou zo maar kunnen zijn, dat ik het verleden nog niet verwerkt had.
 

jamathi

Forum lid
Forum lid
Ook hier kun je in zekere zin wat dichterbij komen waardoor het voor jou, als rationeel mens, misschien logischer wordt. Althans, zo werkt het wel voor mij en ik voeg deze redenatie toe aan mijn complete beeld van alles.

Als je bedenkt dat wij mensen niet onze gehele hersenen benutten en er wordt zelfs beweerd dat wij maar ongeveer 10% van onze hersencapaciteit benutten, dan kom ik voor mijzelf tot de volgende conclusies.

Wij mensen zijn, zeker tegenwoordig, aardig afgestompt geraakt door de consumptiemaatschappij met al zijn maatstaven. We worden opgevoed met regels en opvattingen waarom bepaalde redenaties onwerkelijk zouden zijn, maar ... we zijn ook zoogdieren.
Als je naar de dierenwereld kijkt, dan weten heel veel dieren instinctief (voor onszelf spreken we van intuïtief) dat bepaalde gebeurtenissen gaan plaatsvinden. Vooraf aan gevaar rennen dieren al weg, vogels en dieren voelen aardbevingen en uitbarstingen en ander gevaar eerder aankomen dan dat wij dat doen. Is dat omdat wij dat niet kunnen of hebben we ons dat door de loop van de tijd afgeleerd om op ons gevoel te vertrouwen?
Er zijn ook veel diersoorten die telepathisch erg sterk zijn. Waren wij dat oorspronkelijk ook?
De moeder die voelt dat er iets onheilspellends gaat gebeuren met een dierbare (kind, echtgenoot) maar er geen logische verklaring voor heeft. Het voorgevoel dat we soms hebben over iets en daarom toch op het laatste moment het roer omgooien.
Zou dit met onze hersencapaciteit te maken kunnen hebben?
Zouden we daarom ook signalen uit het universum kunnen oppikken omdat onze hersenen in staat zijn anders te communiceren maar dat wij er gemiddeld genomen te weinig aandacht aan schenken?
Zouden wij misschien veel meer kunnen dan dat wij denken? Zoals voorspellingen, communicatie met gene zijde, en zelfs van verleden en toekomst (tijd is immers geen rechte lijn maar een kromme), oppikken van iemands energie? We bestaan immers allemaal uit energie. Het is overal om ons heen.
Ik neig meer naar een veld, waardoor wij allemaal met elkaar in verbinding staan.
Verder ben ik er 100% van overtuigt, dat ik geen bijzondere gaven heb, maar dat veel mensen precies zoals je zegt afgestompt zijn en die innerlijke stem niet (willen) horen.

Ik heb net even te vaak gehoord ook van mensen die niet geloven in paranormale gaven, dat ze een ervaring hebben, waarin ze ineens wisten, dat het mis was met een familie lid of vriend.

Verder ook dingen meegemaakt met honden, die toch minimaal voelen of wij boos, blij of verdrietig zijn.
Ik zit met een man te praten, en zijn hond legt ineens zijn hoofd op mijn been. En nee de hond wilde niet aangehaald worden.
Dat ik wist dat de hond niet aangehaald wilde worden, zegt genoeg.
Eigenaar van de hond was ook verbaast, omdat deze hond dit zeker bij vreemden nooit deed.
 

Pendel

moderator
Medewerker
Moderator
Forum lid
Ik neig meer naar een veld, waardoor wij allemaal met elkaar in verbinding staan.
Maar dat is wat ik je in feite al steeds heb aangegeven.
Wij zijn allen één en soms is die connectie erg zichtbaar, merkbaar, voelbaar.
Het zijn ook wij, mensen, die iets tot iets bijzonders bombarderen, terwijl het misschien helemaal niet zo bijzonder is maar een onderdeel van ons is. Dus wat je zelf ook schrijft klopt.
Het universum is een collectief van energie dat samen eigenlijk één is en waarvan wij met zijn allen ook deel van uitmaken. En juist daardoor herkennen sommige mensen de mooie signalen die wij constant ontvangen en kunnen zij die plaatsen in situaties in hun eigen leven. Het is maar net hoe open je bent dat je die signalen herkent en kunt vertalen naar gebeurtenissen om je heen. Op dat moment klopt de resonantie zeg ik dan maar.
Wat jij hieronder benoemt als "bijzondere gaven" zou je ook kunnen zien als een op dat moment bijzondere vorm van communicatie of een kwaliteit die zich op dat moment voor een bepaalde reden openbaart. Het feit dat je juist dit zo is bijgebleven zegt ook iets. Het heeft een indruk op je gemaakt die je aan het denken heeft gezet.
Verder ben ik er 100% van overtuigt, dat ik geen bijzondere gaven heb, maar dat veel mensen precies zoals je zegt afgestompt zijn en die innerlijke stem niet (willen) horen.
Ik heb net even te vaak gehoord ook van mensen die niet geloven in paranormale gaven, dat ze een ervaring hebben, waarin ze ineens wisten, dat het mis was met een familie lid of vriend.
Verder ook dingen meegemaakt met honden, die toch minimaal voelen of wij boos, blij of verdrietig zijn.
Ik zit met een man te praten, en zijn hond legt ineens zijn hoofd op mijn been. En nee de hond wilde niet aangehaald worden.
Dat ik wist dat de hond niet aangehaald wilde worden, zegt genoeg.
Eigenaar van de hond was ook verbaast, omdat deze hond dit zeker bij vreemden nooit deed.
 

jamathi

Forum lid
Forum lid
Het universum is een collectief van energie
Het leuke is in ieder geval dat de wetenschap dit ook denkt. Alleen geloven die niet dat wij daar iets mee kunnen. ;)

Dit weet ik omdat ik veel wetenschappelijke programma's kijk.

Ook over paranormale gaven, maar daar had ik op zich minder aan. De wetenschap gelooft niet dat het kan, dus heeft er geen verklaring voor.
Wat wel interessant was, om begrippen als cold reading te leren.

Hoe sommige mediums, absoluut jouw niet kunnen lezen, maar via een vraag en antwoord spelletje jouw antwoord laten geven.
 

Pendel

moderator
Medewerker
Moderator
Forum lid
Dit weet ik omdat ik veel wetenschappelijke programma's kijk.
Ditto, ik ben absoluut altijd in alles geïnteresseerd en vorm er dan mijn eigen mening over. Mijn mening is dat ze er vaak redelijk dichtbij zitten, maar toch nog niet dichtbij genoeg om het zuiver te zien.

Hoe sommige mediums, absoluut jouw niet kunnen lezen, maar via een vraag en antwoord spelletje jouw antwoord laten geven.
Daar ben ik mij ook van bewust dat er mensen zijn die zeggen medium te zijn maar in plaats daarvan gebruik maken van handige praktijken om zo aan de informatie te komen, zoals een mentalist dit doet. En dat vind ik bijzonder triest voor diegenen die wel degelijk over die talenten beschikken en die geheel zuiver zijn omdat ook zij hierdoor in een kwaad daglicht gesteld worden terwijl het zo puur is. Door de, ik zeg maar beunhazen, komt men eerder verder van de zuivere Zelf af te staan dan dat er gewerkt wordt naar die eenheid die zo broodnodig is waardoor alles zich ten goede kan ontwikkelen in het belang van alles en iedereen.
 

Rainbow

Bekend lid
Forum lid
Leuk om te lezen, ik ervaar dat nog? absoluut niet zo.

Eerder alsof twee kanten van mij ruzie aan het maken zijn. Waarbij die ene kant steeds harder gaat "schreeuwen" als ik het negeer.

Zelfs wel het gevoel gehad, dat mijn gevoelskant (als deze weer eens gelijk kreeg) mijn rationele kant uit stond te lachen.

Toch boek ik daar wel vooruitgang mee.

Wat zeker niet helpt is dat ik eerder een wetenschapper ben als een spiritueel persoon.
Wat ik niet bewijzen kan, bestaat niet.

Het heeft mij ongelooflijk veel moeite gekost, om te accepteren dat ik niet alles logisch verklaren kan.
Zeker dat visioen. Ik zie twee mensen maar voel dat er meer zijn.

Mijn rationele kant, begint dan meteen te vragen of ik soms me hoofd te hard gestoten heb. :)
Ik zie ineens dingen, dus ik ben gek geworden.

Toen dat visioen dus bleek te kloppen, was ik ook een 30 minuten lang in een staat van opperste verbazing.

Ja maar dit kan helemaal niet .... Wat gebeurd hier?
Inmiddels heb ik er echter volkomen vrede mee, dat ik niet alles verklaren kan.
Ik herken dat wel. Ben heel lang sceptisch geweest. Ook wetenschappelijk opgeleid al weet ik niet of dat er per se iets mee te maken heeft. Het zit ook wel in de cultuur in gebakken om alles wat niet te bewijzen is weg te wuiven. Je kritisch denken wordt heel goed ontwikkeld en vertrouwen op je intuïtie is een heel andere tak van sport. Die is dan onderontwikkeld en zul je extra moeite voor moeten doen. Ik ben wat dat betreft ook wel door schade en schande wijs geworden. Hoe vaak ik iets doorzette terwijl het niet goed voelde, ik allang iets had doorgekregen maar ervoor koos de situatie toch een kans te geven. Je leert het vanzelf als die situatie dan toch verkeerd uitpakt.

En ook de wetenschap kan lang niet alles verklaren. Kwantum mechanica is op sommige vlakken heel erg magisch. En Schröders box.. ondersteund de spirituele gedachte dat je zelf kunt creëren / aantrekken. Alles is waar totdat je daadwerkelijk gaat kijken..
 

jamathi

Forum lid
Forum lid
Ik herken dat wel. Ben heel lang sceptisch geweest. Ook wetenschappelijk opgeleid al weet ik niet of dat er per se iets mee te maken heeft. Het zit ook wel in de cultuur in gebakken om alles wat niet te bewijzen is weg te wuiven. Je kritisch denken wordt heel goed ontwikkeld en vertrouwen op je intuïtie is een heel andere tak van sport. Die is dan onderontwikkeld en zul je extra moeite voor moeten doen. Ik ben wat dat betreft ook wel door schade en schande wijs geworden. Hoe vaak ik iets doorzette terwijl het niet goed voelde, ik allang iets had doorgekregen maar ervoor koos de situatie toch een kans te geven. Je leert het vanzelf als die situatie dan toch verkeerd uitpakt.

En ook de wetenschap kan lang niet alles verklaren. Kwantum mechanica is op sommige vlakken heel erg magisch. En Schröders box.. ondersteund de spirituele gedachte dat je zelf kunt creëren / aantrekken. Alles is waar totdat je daadwerkelijk gaat kijken..
Ik geef vaak me technische opleiding de schuld, wat bij het volgen van wetenschappelijke programma's vaak wel helpt.
Kosmologie en ook kwantum mechanica.

Denk echter dat je gelijk hebt, dat het meer de maatschappij is.
Toen ik iemand een keer iets vertelde over mijn interesse in spiritualiteit, kreeg ik de reactie:
Goh daar vind ik jouw nou helemaal het typ niet voor.

En over kwantum mechanica, ik citeer Richard Feynman:

If you think you understand quantum mechanics, you don't understand quantum mechanics

Magish is er een mooi woord voor.

Ze zijn er absoluut nog niet achter, waarom het uitmaakt of wij "kijken" of niet.
 
Bovenaan