HSP: Tips om bij jezelf te blijven

Anna Oyca

Admin
Medewerker
Administrator
#1
De grootste uitdaging voor veel hooggevoelige mensen is om bij zichzelf te blijven. Omdat je van nature zo open staat vang je veel prikkels op die vaak intens binnenkomen en voor je het weet voel je jezelf niet duidelijk meer. Dat uit zich bijvoorbeeld in een leeg, vermoeid of uitgeput gevoel maar kan zich ook kenmerken door een chagrijnig of overspannen gevoel.
Het is belangrijk hierin goed voor jezelf te (leren) zorgen zodat je wat er ook gebeurt, stevig in jezelf kunt blijven staan.

Hieronder een stappenplan dat jou daarbij zou kunnen ondersteunen:
HSP Tips:

Stap 1 Leer jezelf van de ander te onderscheiden
De eerste stap is onderscheid te leren maken tussen welke gevoelens, emoties en gedachten bij jou horen en welke bij de ander. Zodra je dit beter gaat zien zul je merken dat je automatisch meer bij jezelf blijft.

Neem elke dag 10 minuten de tijd om even stil te staan bij wat je voelt, welke emoties je hebt en welke gedachten je bezighouden. Schrijf ze op, teken ze, verwerk ze in een gedicht of mediteer. Kies wat bij jou past!
Wanneer je in contact met een ander bent, observeer dan eens tegelijkertijd wat je voelt of denkt en kijk of je voor jezelf kunt ervaren bij wie dat hoort.

Neem de tijd om dit meester te worden, lange tijd was het vanzelfsprekend dat alles wat je maar voelde van jou was. Het kost tijd, oefening en geduld om dit helder te krijgen.

Stap 2 Wees je bewust van je eigen ruimte

Behalve dat je lichaam van jou is heb je ook het recht op een eigen ruimte. Met deze ruimte verkondig je je eigen mening, zeg je ‘nee’ als je iets niet wilt, kies je je eigen pad. Omdat je gevoelig bent en open staat zijn er mensen (onbewust!) geneigd deze ruimte voor jou in te vullen met hun eigen behoeften. Door je sterke empathie met de ander, je dienstbaarheid en de moeite om te onderscheiden wat van jou en wat van de ander is (stap 1) geef je zo onbedoeld je ruimte weg. Jouw ruimte is van jou, koester die (dat)! Het is je geboorterecht én plicht deze ruimte goed te verzorgen teneinde van daaruit de wereld de essentie van wie je bent mee te geven.
Er zijn verschillende manieren om je eigen ruimte te versterken:

– Visualiseer een krachtig gouden licht in en om je heen (vul ook alle donkere hoekjes).
– Neem letterlijk je ruimte in: zet je handen eens in je zij en loop rechtop en doelbewust.
– Vraag bedenktijd wanneer iemand je hulp of iets anders vraagt, dit helpt om nee te zeggen.

Stap 3 Breng je aandacht terug naar je centrum
Dit is een oefening die je direct kunt toepassen waar je ook bent of wat je ook aan het doen bent. Waar stap 1 en 2 oefening en tijd kosten, is dit een oefening waardoor je snel en effectief terug bij jezelf komt.

Wanneer je je rechterhand op het gebied net onder je navel legt zul je merken dat je aandacht er direct naartoe gaat.
Breng je focus gedurende de dag regelmatig naar het gebied net onder je navel. Dit is je centrum en activeert je aanwezigheid in het Nu.

Stap 4: Zet je eigen basisbehoeften op nummer 1
Klaarstaan voor een ander en jezelf vergeten is ook een veelgenoemde uitdaging voor hooggevoelige mensen.Wat veel mensen echter vergeten is dat je er niet voor een ander kunt zijn als je er niet eerst voor jezelf bent.
Als je zelf je basisbehoeften negeert, vanuit wat in jezelf geef je dan iets aan een ander?
Denk aan de instructies in een vliegtuig met het zuurstofmasker: doe hem eerst zelf op zodat je daarna voldoende zuurfstof hebt om hem bij je kind om te doen.
Zorg altijd eerst voor je eigen basisbehoeften, in het belang van jezelf én de ander:

Slaap, eet en drink voldoende
Neem op tijd en voldoende rust
Zoek steun of hulp wanneer je dat nodig hebt
Doe regelmatig iets wat je erg leuk vindt, het leven is meer dan aan jezelf (of met een ander) werken!

Stap 5: Wees lief voor jezelf
‘Als we niet voldoen aan de maatschappelijke normen en waarden tellen we niet mee’, denk je. Dus ga je er al snel aan proberen te voldoen: toch nog maar dat feestje extra, niet op tijd naar huis maar blijven zitten terwijl je voelt dat je grens bereikt is enzovoorts. Gevolg: je wordt boos op jezelf. Elke keer dat je je eigen grenzen overschrijdt voedt dat wrokgevoelens naar jezelf. Sommige mensen zijn dit vanuit hun jeugd gewend omdat hun grenzen niet gezien werden en ze moesten gehoorzamen. Om te overleven zijn ze over hun grenzen gegaan en hebben zichzelf streng moeten toespreken om dit naar zichzelf te kunnen verantwoorden. Bij die laatste groep is de wrok ongetwijfeld diep naar binnen geslagen en heb je al heel snel het gevoel dat je het verkeerd doet en vooral: geen fouten mag maken.
En hier ontstaat een vicieuze cirkel want die wrok geeft anderen een kans je ruimte in te nemen en dan word je weer boos op jezelf omdat je dat toeliet…enzovoorts.
Stop daarmee, het brengt je helemaal niets en je bent een prachtig mooi mens. Je mag fouten maken ze brengen je namelijk wijsheid en je mag leren want je bent het waard!

(Dit is een oud artikel van https://www.nieuwetijdskind.com/)
 
Laatst bewerkt:

Muriel

Bekend lid
Forum lid
#2
Ik heb op het moment best wel gezondheidsklachten, ik heb een chronische aandoening. Ik baal er behoorlijk van dat het even de kop op steekt. Maar ik ben iemand die altijd wel blij is en doorgaat. Nu had ik meer een modus van ik ben het even zat, veel zwaarder op de hand dan normaal.
Gister verteld een vriendin me dat ze psychische hulp aan het zoeken is omdat ze het allemaal niet zo meer trekt, zij is vrij zwaar op de hand en altijd zoekende. Niet echt een luchtig karakter zeg maar. En uit het niets voel ik me weer veel blijer, en veel meer mezelf, zoals ik altijd ben positief, en niet mijn kop laten hangen.

Nu denk ik zal ik nou de stemmingen die vriendin overgenomen hebben?
Het is voor mij lastig onderscheiden omdat het me ook normaal lijkt als je wat mankeert je het een keer niet zou zien zitten, en de vrolijkheid toch een keer omslaat.
Toen ik wist dat zij psychisch niet in orde is, en het even niet trekt, voelde ik me weer veel beter.

Nu mijn vragen.
* Pik je als je gezondheidsklachten hebt, nog sneller dingen van anderen op omdat je zwakker bent?
* Klopt het dat het dan weer verdwijnt als je weet van wie iets is?
* En waarom voel je het van de een wel zo sterk en van een ander die ook ellende heeft niet? Komt het dan omdat die persoon in gedachten veel
veel aan je denkt?
* En hoe gaan jullie er mee om, vrienden en familie mijden omdat ze wat hebben lijkt me ook niet handig, maar schijnbaar doet die energie wel
iets met me wat niet echt gewenst is op dit moment.
 

Rainbow

Bekend lid
Forum lid
#3
Zou goed kunnen, ik heb jarenlang onbewust allerlei spanningen en emoties van anderen opgepikt en geuit alsof het van mij was. Toen ik er eenmaal achter kwam dat het voor mij zo werkte ben ik edelstenen ter bescherming gaan dragen. En dat doet echt een hoop! Alsof je een jas aantrekt over je eigen energie heen. Vanaf dat moment zag ik mensen dingen voelen, in plaats van altijd zelf mee te voelen. Echt een verademing, ik ging ineens niet meer de discussie aan als ik bij bepaalde mensen was (die energie was dus niet van mij maar van iemand anders die de gewoonte heeft om haar tong te verbijten als ze het ergens niet mee eens is), ik ging minder voor mensen zorgen (nu was het hun gevoel en dus ook hun verantwoordelijkheid) en kon me meer losmaken van hun wensen en verwachtingen richting mij. Ik weet nog dat ik een poos heel veel last van woede had, en nu achteraf gezien bleek ook dat niet van mij te zijn. Mijn eigen woede voelt anders dan wat ik toen uitte.

Ik denk dat hoe meer sensitief jij naar je eigen lichaam bent (misschien juist vanwege de chronische ziekte) hoe meer sensitief je naar anderen bent. Niet per sé hoe zwakker je bent. Kan wel zijn dat je meer gericht bent op anderen dan op jezelf, dat helpt niet zeg maar. Vandaar dat je ook veel moet centreren met je ademhaling gedurende de dag.

Bij mij verdwijnt het niet als ik weet van wie het is, kan zelfs nog sterker worden omdat ik dan het gevoel heb dat ik diegene er bewust van moet maken. Bij mij verdwijnt het meestal pas als diegene er zelf bewust van is geworden.

Ik voel sterker mee met mensen waarmee ik sterke band heb maar ook wanneer ik me afvraag hoe het met diegene is. Ik heb het al als ik over straat loop, ik hoef me maar af te vragen waarom iemand met een bepaalde blik loopt en ik krijg al allerlei gevoelens te voelen. Ik ben mezelf aan het trainen om me minder af te vragen hoe mensen zich voelen. Blijkbaar kun je als een soort radio je afstemmen op verschillende mensen. Maar je kunt er ook voor kiezen om het niet te doen. Wanneer ik het gevoel heb dat andere mensen aan mijn energie trekken (omdat ze aan me denken en iets van me willen) dan zeg ik steeds vaker nee. Ik doe de dingen in mijn eigen rust en eigen tijd, als ik eraan toe ben. Niemand mag aan mij trekken, meestal zijn dat ook niet de juiste mensen voor me, die verdwijnen dan ook weer uit mijn leven.

Ja omgaan met mensen die heel slecht in hun vel zitten is voor mij ook echt een dilemma. Zolang ik die edelstenen draag, me niet afvraag hoe zij zich voelen gaat het goed. En als ik me per ongeluk wel heb afgevraagd hoe iemand zich voelt en dus weer energie heb overgenomen moet ik een paar keer diep zuchten om er weer vanaf te komen.
Maar ik moet echt áltijd die edelstenen dragen, zonder die stenen gaat het echt niet goed. Ik zat een keer in een overvolle bus en komt er iemand met een blaasontsteking naast me zitten. Wat een hel was die rit, kon geen kant op. Of iemand die last had van zijn longen, ik kon op dat moment niet meer goed ademhalen zodra diegene in de buurt kwam. Soms wordt ik helemaal misselijk van iemands energie, van een bepaald persoon zelfs mét de edelstenen om. Daar moet ik altijd een dagje van herstellen. Ik weet ook niet zo goed wat ik met dat contact moet. Dat blijft wel lastig ja.
 

Muriel

Bekend lid
Forum lid
#4
Bedankt voor je antwoord Rainbow. Ik heb het dan nu ook vrij benauwd. Stel dat het niet bij mezelf hoort. Komt het dan altijd omdat n ander het aan longen heeft of kan het ook zijn dat een ander je dan juist benauwd. Dat er zeg maar meer n psychologisch iets aan zit.
Ik had eens op vakantie een misselijkheid die me aan zwanger zijn deed denken.de hele vakantie dacht ik.. ik ben zwanger. Bij thuiskomst bleek mijn zusje zwanger. Ze had veel aan me gedacht en wilde me het graag zeggen maar niet storen op vakantie. Ze was niet misselijk. Maar ik had dat toch gevoeld omdat het me op die manier duidelijk werd denk ik.
Ik weet dat een blaasontsteking voor schuldig voelen staat. Zou t dan ook kunnen.zijn dat als je bij iemand bent die een blaasontsteking heeft je je ineens schuldig voelt? Zou het bij mij dan meer in het psycholigische zitten dan de klacht zelf ook te ervaren?
 

Rainbow

Bekend lid
Forum lid
#5
Ik denk dat je zou moeten proberen om via je ademhaling bij jezelf te gaan centreren en dan kijken of die benauwdheid blijft. Wordt het erger (dichtbij jezelf) dan is het van jou, kun je via de ademhaling loslaten dan is het niet van jou. Als een ander jou benauwd, dan is het van jou namelijk. Dan zou je iets moeten doen om beter voor jezelf te gaan zorgen. Als het pijn van een ander is, dan kun je het gewoon weer loslaten en teruggeven.

Mijn ervaring met dingen bij anderen voelen is dat ik vaak meer voel bij hen dan zijzelf voelen. Kan dus zijn dat die misselijkheid maar minimaal was maar dat jij dat toch hebt opgepikt. Of dat je zus zich gewoon voor dat gevoel heeft afgesloten. Dat werkt bij mij ook zo, gewoon net doen alsof de pijn er niet is (aandacht verleggen). Betekent niet dat de pijn weg is, maar dat de aandacht eraf is. Als ik pijn bij mensen voel, dan zijn ze zich er niet altijd bewust van. Maar kan ook gewoon zijn dat jij zwanger zijn met misselijkheid associeert en daardoor dat gevoel krijgt. Is een kwestie van jezelf leren kennen hierin en veel checken in je omgeving, of het klopte wat je voelde.

Ik heb dat zelf nooit gehad, dat een lichamelijke klacht van een ander zich bij mij vertaalde naar een gevoel. Het is meestal 1 op 1, lichamelijk klacht voel ik als lichamelijke klacht en gevoel voel ik als gevoel. Hoeft bij jou natuurlijk niet zo te zijn. Ik heb lichamelijke pijn bij anderen eigenlijk ook nooit op die manier vertaald, dat zou betekenen dat dieper in zou moeten voelen maar daar heb ik niet zo'n trek in. Ik wil er vaak weer zo snel mogelijk weer vanaf :). Ik ben nog veel te druk met mijn eigen gevoelsleven op te schonen om me te verdiepen in die van een ander.

Maar over dat benauwde gevoel, ga gewoon eens die ademhalingsoefening doen en kijk wat er gebeurd. Je kunt jezelf vragen stellen erover, waar het vandaan komt. Dat werkt bij mij altijd wel goed.
 
Laatst bewerkt:

Rainbow

Bekend lid
Forum lid
#7
Het is wel lastig om het onderscheid te maken (is het van jouw, van de ander, of wordt het door de gene zijde doorgegeven) maar je wordt er vanzelf beter in. Ik denk dat ik krap een jaar geleden ineens het gevoel had dat iemands moeder bij me was en me iets wilde vertellen. Bij het idee alleen al werd ik steeds heel emotioneel, maar vond het lastig om het serieus te nemen. Misschien verbeelde ik het me allemaal wel. Ik kon nog net accepteren dat ze er was en iets wilde vertellen, maar wat, dat durfde ik niet in te voelen. Bang om dingen te verzinnen of om mezelf voor de gek te houden. Maar nu blijkt dat er rond die periode iets met haar zoon aan de hand was, haar zoon en ik waren ooit heel hecht. Ik weet nu wat ze me wilde vertellen en ben ook weer iets wijzer in het maken van onderscheid hoe dit soort dingen werken.

Succes in ieder geval, ben benieuwd wat het is.
 

wolf robe

Bekend lid
Forum lid
#8
Stap 4 en 5 heb ik het meeste moeite mee, altijd al gehad. Ik sta altijd voor iedereen klaar, ga voor iedereen door het vuur. Ik kan feilloos aanvoelen wat er bij een ander aan mankeert, wat een ander zou moeten/kunnen veranderen om in zijn/haar kracht te komen.
Maar op een of andere manier blokkeert dat voor mijzelf. Net alsof ik enorm hoge drempels over moet om datgene te gaan doen wat goed voor mij is.
 

Love Life

Bekend lid
Forum lid
#9
Wolf robe .
Gewoon lief
Voor jezelf zijn en geloof me ik ben er ook aardig een paar keer mee op mijn bek gegaan dat
Dat Me geest sterk was maar mijn lichaam mijn rigoureus terug riep.Vooral dat ik eerst gelukkig moest zijn voor ik
Mijn kind gelukkig
Kon maken. De grootse onzin dacht ik ......en wat egoïstisch !!!Maar eigenlijk ..... ze hebben zoooo gelijk gehad❤️ Vanuit
Liefde voor jezelf help je een ander zoveel makkelijker❤️
Liefs danielle
 

wolf robe

Bekend lid
Forum lid
#10
Het klopt als een bus wat je zegt Danielle. En ik weet het ook wel, maar op een of andere manier kan ik mij er niet toe zetten. Ik blokkeer, zodra ik iets wil doen wat goed voor mij is. Dan plof ik weer op de bank om een of adner spelletje op mijn telefoon te doen bijvoorbeeld. Ik word heel passief zodra ik thuiskom. Alsof de spreekwoordelijke knop niet om wil ofzo...
 

Muriel

Bekend lid
Forum lid
#11
Ik vraag me weleens af hoe het werkt. Ik doe vaak de juiste dingen als ik er niet mee bezig ben. Als ik denk ik moet optijd naar bed dat is beter voor mezelf, of ik moet de wijn laten staan dan doe ik het juist. Als ik denk ik zie wel kom ik tot de conclusie dat ik al een paar nachten op tijd ben gaan slapen of dagen geen wijn heb gehad. Ik geloof erin dat onze gedachten onbewust iets hierin doen. En het gevoel dat we hebben over lief zijn voor onszelf ook. We stellen hier onbewust vaak ook eisen in die we continue horen.
 

White one

Bekend lid
Forum lid
#13
Mag ik je iets vragen Muriel?
Ga je wel eens na (meteen als je iets opmerkt) of het van jou is?
Als je dat doet.... hoe doe je dat dan?

Het is misschien ook leuk om van jullie te horen hoe jullie onderscheid maken tussen jezelf en de ander.

Van de andere kant... hoe zit het dan als alles 1 is?
Hmmm, iets om over na te denken....
 

Muriel

Bekend lid
Forum lid
#14
Tuurlijk mag je me dat vragen. Ik doe het denk ik merendeel te laat. Hou het gevoel dan te lang vast en ga later denken, is dit wel van mij? Ik ben er denk ik te onbewust mee bezig en rommel maar wat aan.....De laatste tijd gaat het iets beter, omdat er iets in mezelf verandert lijkt te zijn van iedereen loopt zijn eigen pad maar, eerder was ik meer zo van iedereen helpen. Ik zal nog steeds teveel meesjouwen waarvan ik me niet eens bewust ben dat het niet bij me hoort. Ik gebruik soms de Violette vlam en dan voel ik vrij snel dat er dingen voor mijn gevoel afvallen... al weet ik niet precies wat er dan afvalt...
 

Muriel

Bekend lid
Forum lid
#15
Ik geloof wel dat alles 1 is maar dat we in dit leven bepaalde aspecten uitdragen en dat andere dingen in het geheel op dat moment misschien niet asnsluiten. We zullen allemaal weleens flink woede gevoeld hebben maar als dat nu niet zozeer in je leeft kan de woede van een ander onprettig aanvoelen, je herkent het dan misschien wel omdat het ook in je zit, en eruit kan komen, maar het kan misschien gedoofd zijn. Dus alles is 1, maar bij iedereen licht er iets anders op uit het geheel?
 

White one

Bekend lid
Forum lid
#16
! (h)erkenning van een gevoel. Sommige dingen pak je misschien sneller op omdat het ook bij je eigen weg hoort? Ik ben maar even hardop aan het denken.
 
Bovenaan Onderaan