Bloemenweide

Muriel

Bekend lid
Forum lid
Sinds een week heb ik steeds een soort van beelden-visioenen dat ik in een bloemenweide loop, en soms dans of ren.
Het komt door de dag heen verschillende keren op. Ik heb een witte jurk aan, die ik normaal gesproken niet heb en zie er redelijk hetzelfde uit als nu, iets jonger misschien.
Het voelt goed aan. Ik loop en ren op blote voeten in een aangename temperatuur.
Wat is dit voor beeld, en waarom is dat er nu?
Is het meer een denkbeeld van een bepaalde staat van zijn, die inzichten verschaft, of is het een bestaande plek waar ik eventueel bekenden kan ontmoeten?
Hebben jullie dit ook wel eens, en hoe denken jullie dat ik dit kan zien?
 

Pendel

moderator
Medewerker
Moderator
Forum lid
Het gevoel dat ik bij je beschrijving krijg vult mij met een blij gevoel. Een positief bevrijdend gevoel. Alsof je even een glimp krijgt van de liefdevolle omgeving die ons later wacht.

Het is natuurlijk geen vergelijking, maar het geeft mij hetzelfde gevoel als het moment waarop ik het meerkoetje uit het boek thuis weer zag nadat ik hem bij de slootkant had gelegd en ik voor mijn zoon snel de lunch moest maken in de weinige tijd die hij toen tussen de middag had. Misschien herinner je je dat stukje tekst nog? Het vervulde mij toen ook met een gelukzalig gevoel, heel warm en liefdevol.

Misschien mag je via visioenen binnenkort in die omgeving zelf bekenden ontmoeten.
Kan je gids misschien een tipje van de sluier oplichten?
 
Laatst bewerkt:

SparklingLight

Bekend lid
Forum lid
Wat apart, want ik heb een soortgelijk iets, alleen ben ik dan wel jonger. Ik zie en voel mezelf dan ook een beetje als een elfje, maar het is mijn innerlijk kind wat dan door een bloemenweitje huppelt en dans. Er zijn ook konijntjes die meehuppelen en een nog jonger hertje wat naar me toekomt en aan mijn hand likt. Er is ook een grote appelboom vol rijpe appels.
Dit is mijn krachtplek. De plek die laat zien wie ik ben in essentie, mijn pure ik: blij, zorgeloos, vreugdevol, enz.
Heel vaak ga ik bewust naar die plek om weer in mijn kracht te komen. Ik kreeg het beeld voor het eerst tijdens een meditatie/visualisatie.
Op een gegeven moment was er een kleine verandering, zag ik mezelf als volwassen vrouw. Mijn innerlijke vrouw.
Als je dan je innerlijk kind & innerlijk vrouw kunt verenigen -wat de bedoeling is-, ben je een heel eind in je ontwikkeling en in je kracht staan.
 

Muriel

Bekend lid
Forum lid
Bedankt voor jullie antwoorden.
Ik heb het beeld ook vandaag weer verschillende keren gehad.
Het geeft me inderdaad een blij vreugdevol en haast dansend gevoel.

Sparkling Light jij schrijft over innerlijk kind en innerlijke vrouw verenigen en dat zette me aan het denken.
Natuurlijk zijn we als jong kind, als het allemaal goed zit ,allemaal open en speels en blij, en met onze talenten bezig, meestal vreugdevol en spontaan, maar toch hebben kinderen wel hele verschillende talenten. En vraag ik me af, is het zo dat die talenten toch de basis van onze kracht zijn, en dan weer bovenkomen.
Als kind zijnde deed ik altijd aan ballet. Maar buiten dat , schreef toen al heel veel, kon hele schriften volschrijven met verhalen, maar ik tekende ook enorm veel. Ik had een raar soort hobby, ik tekende op mijn slaapkamertje, tassen vol met poppetjes (mensen) die ik een naam gaf. Uit die tassen kwamen uiteindelijk weet ik niet hoeveel tekeningen van mensen. Die ik ook allemaal uitgeknipt had.
De laatste tijd lijken zich steeds beelden van mensen aan me op te dringen, Gidsen,overledenen, ik weet het niet.. ik ken ze niet. Ik heb al tijden maar dan ook tijden niet meer getekend. Ik schrijf vaker.
Maar ik heb het idee dat als ik de mensen teken en ze laat zien aan anderen, mensen ze herkennen.
Nu denk ik zou het zo zijn dat die hobby toen in mijn kindertijd, toch iets zegt over hetgeen nu opeens tot me komt?

Is het zo dat de basis in de kindertijd al ontstaat en zich later verenigd?
Mijn kinderen zijn niet zozeer tekenaars of schrijvers, maar het zou misschien zo kunnen zijn dat iets uit deze tijd, jaren en jaren niet meer in beeld is, en dan uiteindelijk hetgeen is dat boven komt?
Zijn jullie dromen en dingen waar je voor gaat ook dingen die in jullie kindertijd al in beeld waren?
 

Pendel

moderator
Medewerker
Moderator
Forum lid
Is het zo dat de basis in de kindertijd al ontstaat en zich later verenigd?
Mijn kinderen zijn niet zozeer tekenaars of schrijvers, maar het zou misschien zo kunnen zijn dat iets uit deze tijd, jaren en jaren niet meer in beeld is, en dan uiteindelijk hetgeen is dat boven komt?
Zijn jullie dromen en dingen waar je voor gaat ook dingen die in jullie kindertijd al in beeld waren?
Wat jij schrijft over tekenen, in jouw geval van mensen, in je kindertijd herken ik ook. Ik ben een nakomer en vermaakte mij vaak alleen in mijn vroege jeugd. Ik herinner mij goed dat vooral mijn moeder er zo mee begaan was dat ik kennelijk goed kon tekenen en dit ook graag heel vaak deed. Zij heeft het zelfs getoond aan bepaalde mensen uit bepaalde beroepsgroepen omdat zij er talenten van mij in meende te zien in de hoop dat ik mij verder kon ontplooien. Ik tekende vooral dingen uit de natuur en sterk vertakte bomen kwamen bij mij vaak voor. Hele wortelstelsels en een woekerende veelheid aan takken waaraan ik op meerdere manieren vorm gaf. Zelfs soms compleet opgebouwd uit kleine streepjes en stipjes. Tekenen, schilderen, plakken met artistieke vormen. Nu weet ik dat ik een aarde mens ben en sterk verbonden ben met de natuur. Dus wat jij schrijft herken ik in die zin dan wel. Ik was ook erg expressief, ook lang ballet gedaan en dans, maar ook dat schrijven. Heel expressief als kind en het zit nog steeds in mij. Ik denk ook dat dit met je innerlijke kracht te maken heeft of waar je het beste mee resoneert.
 

Muriel

Bekend lid
Forum lid
Wat mooi Pendel.
Ja ik vraag me dat af.. zou dat duizenden poppetjes tekenen van toen ik een meisje was.. met een jarenlange pauze, nu een bepaald doel hebben.. terwijl ik alweer tig doelen bedacht heb, ligt de boodschap, de basis toch in toen?
 

Pendel

moderator
Medewerker
Moderator
Forum lid
Ik heb natuurlijk alleen een indruk van jou vanuit hier, het forum, de gesprekken. Maar als ik af en toe lees hoe gedichten je ingegeven worden of hoe jij in contact staat met het universum, je gids(en), je persoonlijke energie naar mensen toe en hoe hun energie naar jou toe komt, dan denk ik dat dit zeker een doel heeft, toen en nu. Als ik dan weer naar mijzelf kijk, denk ik soms, ik ben hiervan verstoken (of dit lijkt zo). Maar ik krijg het in een andere vorm. Soms weet ik dingen, voel dingen aan, sta dicht bij dieren, een soort helderwetendheid in een andere vorm. Ik voel subtiel veel aan terwijl ik dan niet snap of nog in woorden uit kan (durf te) drukken, maar het gevoel is heel sterk aanwezig en toch klopt mijn gevoel dan weer. Ik voel met mijn hele wezen en niet met mijn zintuigen. Mijn gevoel zegt dat jij je veel verder gaat ontwikkelen in het contact met het universum in een andere vorm, contact met entiteiten en hiernamaals. Misschien druk ik mij knullig uit, ik hoop dat je me snapt.
 

Pendel

moderator
Medewerker
Moderator
Forum lid
Het gevoel dat ik bij je beschrijving krijg vult mij met een blij gevoel. Een positief bevrijdend gevoel. Alsof je even een glimp krijgt van de liefdevolle omgeving die ons later wacht.

Het is natuurlijk geen vergelijking, maar het geeft mij hetzelfde gevoel als het moment waarop ik het meerkoetje uit het boek thuis weer zag nadat ik hem bij de slootkant had gelegd en ik voor mijn zoon snel de lunch moest maken in de weinige tijd die hij toen tussen de middag had. Misschien herinner je je dat stukje tekst nog? Het vervulde mij toen ook met een gelukzalig gevoel, heel warm en liefdevol.
Toen jij jouw post plaatste pas geleden, kwam dit gevoel wat ik hier beschreef DIRECT in mij op en daarom geloof ik er ook in.
 

Muriel

Bekend lid
Forum lid
Bedankt voor je lieve berichten Pendel<3
Ik voel me op het moment ook zo alsof er iets gaande is wat al eerder in basis gelegd is. Dat ik opeens een feestje afzeg, niet wetende waarom, omdat ik misschien iets anders moet doen..
Ik zal er geheel aan toe moeten geven me te laten leiden, want ik ben een lastig geval.denk met heel veel dat het niet voldoet als ik het verstandelijk bekijk, een tekening, een gedicht voor een ander, ik vind het al snel niet in de haak.
 

Pendel

moderator
Medewerker
Moderator
Forum lid
Kritisch zijn is niks mis mee, is ook een stukje zelfbescherming. Maar ik ben ervan overtuigd dat jij je verder gaat ontplooien en dat je niet zomaar in het diepe gegooid gaat worden, maar warm begeleid gaat worden. Het is alleen een drempel die je dan over moet denk ik. Nieuw is altijd spannend. Maar je hebt inmiddels ook genoeg kennis om jezelf te beschermen. Leren lopen doen we ook stap voor stap. :(ROS):
 

SparklingLight

Bekend lid
Forum lid
Wie je bent in de basis, wat je passies zijn enz. vind je inderdaad in je (vroege) jeugd. Daarom zegt men ook dat als je dat niet helder krijgt je terug moet gaan kijken naar je jeugd, wat je toen deed en leuk vond.
In die tijd ben je nog veel meer jezelf, nog niet 'beschadigd' en gevormd door de wereld en mensen om je heen. Dat zijn we ook allemaal, en de opgelopen 'schade' werken we later weer uit.
Maar goed dat is een ander onderwerp.
Wat je als kind deed en leuk vond is dus zeker een indicatie van waar jouw talenten liggen. De vraag is dan, tekende je omwille van tekenen of omdat je mensen zag/voelde?
Als je voelt dat je mensen kunt tekenen, waarom niet gaan doen?
 
Bovenaan Onderaan